Philip urodził się 8 września 1935 roku na dużej plantacji kawy i herbaty w Kakuru w Kenii, jako syn Reginalda i Elizabeth Ney. Po wybuchu II wojny światowej jego rodzina opuściła Afrykę, podróżując przez Mombasę, a następnie przez Hongkong – tuż przed japońską inwazją. Po przybyciu do Kanady Philip wychowywał się na farmie na północ od Nanaimo. Był środkowym z siedmiorga rodzeństwa i przed oraz po szkole pomagał przy dojeniu rodzinnych krów.

Jego ojciec, znany jako Roney, był wielokrotnie odznaczonym bohaterem I wojny światowej. W czasie II wojny światowej ponownie wstąpił do wojska, szkoląc oddziały Canadian Scottish w obozie w Nanaimo. Jego matka Elizabeth, kobieta o wielkiej kulturze osobistej, spędziła młodość w Government House w Winnipeg, gdzie jej ojciec, sir James Aikens, pełnił funkcję wicegubernatora.

Dzięki stypendium zdobytemu jako członek Army Cadets i Sea Cadets rozpoczął studia w Victoria College (późniejszy University of Victoria). Grał w rugby z taką pasją, że zarówno drużyna uniwersytecka, jak i Oak Bay Wanderers chętnie widziały go w swoim składzie — z wyjątkiem meczów, gdy grały przeciwko sobie. W 1960 roku ukończył studia medyczne na University of British Columbia, odbył staż w Vancouver General Hospital, a następnie specjalizował się w psychiatrii dziecięcej na McGill University oraz na Uniwersytecie Londyńskim.

Posiadając tytuły FRCPC, DPM oraz Diploma in Psychiatry, kierował zespołem specjalistów konsultujących w wielu miejscowościach północnej Kolumbii Brytyjskiej, m.in. Hazelton, Smithers, Williams Lake i Prince George. Następnie pracował w stanie Illinois i uzyskał tytuł magistra (MA) z rozwoju dziecka (child development) na University of Illinois.

Przez 22 lata wykładał na University of British Columbia, a następnie na Uniwersytecie w Hongkongu oraz na University of Otago, gdzie był profesorem i kierownikiem zarówno jednostki akademickiej, jak i regionalnych służb psychiatrii dziecięcej. Później pracował jako profesor na University of Calgary oraz w Katedrze Medycyny Rodzinnej UBC. Kierował także oddziałami psychiatrii dziecięcej w Royal Jubilee Hospital oraz w Ledger House. Jest autorem 72 artykułów naukowych i 14 książek. Dokonał istotnych odkryć medycznych i rozwinął programy terapeutyczne.

Z natury pionier i żeglarz, w 1972 roku zainicjował program West Trek dla młodzieży, obejmujący rejsy morskie na statku Nipentuck oraz wędrówki szlakiem West Coast Trail. Następnie zakupił szkuner rybacki Robertson II w Lockport (Nowa Szkocja) i przeprowadził go przez Kanał Panamski. Założył i prowadził Sail and Life Training Society (SALTS), a także program dla młodocianych przestępców na 178-stopowym statku Western Horizon. W Hongkongu stworzył program Adventure Ship dla młodzieży z niepełnosprawnościami na pokładzie statku Huan. Ostatnio prowadził morski program rehabilitacji uzależnień Horizons Unbound Rehabilitation and Training Society (HURTS). Pomimo śmierci Philipa G. Neya programy te nadal funkcjonują.

Druga część jego życia była jakby odpowiedzią na szczególne powołanie. W swojej praktyce lekarskiej coraz częściej spotykał się z głębokim cierpieniem i trudnościami w leczeniu ran związanych z traumą i dehumanizacją życia. W oparciu o wieloletnie doświadczenie psychiatryczne stworzył program terapeutyczny Hope Alive. Program ten zajmuje się ranami dzieciństwa, zaburzonymi relacjami oraz stratami związanymi z ciążą, a jego celem jest pojednanie.

Wraz ze swoją żoną Marie Peeters-Ney prowadził wykłady na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy oraz szkolił osoby dostrzegające rosnącą potrzebę leczenia ran po nadużyciach wobec dzieci i stratach ciążowych. Założyli niewielką uczelnię w Kolumbii Brytyjskiej, IIPLCARR (International Institute of Pregnancy Loss and Child Abuse Research and Recovery), a następnie International Hope Alive Counsellors Association (IHACA), skupiające członków z całego świata.

Ostatni rozdział jego życia był świadectwem sprzeciwu wobec eutanazji. W ciągu 18 miesięcy postępującej choroby stawał się coraz bardziej kontemplacyjny i łagodny. Poprzez cierpliwość i wytrwałość stał się żywym świadectwem przyjęcia drogi, którą wyznaczyło mu życie. Głęboko zaangażowany w obronę życia, nawet za cenę własnej kariery, pozostawił nam przesłanie, że Bóg jest naprawdę Alfą i Omegą oraz że objawia swoją obecność i miłość zarówno na samym początku życia – w chwili poczęcia – jak i na jego końcu.